“…BaÅŸka bir takımın aksine Celtic adıyla beraber aklıma ne takımın yıldız futbolcuları, ne de devasa bir stat gelir. Ä°lk düşündüğüm yeÅŸil-beyaz çubuklu formadır. Ben kendimi bildim bileli, Celtic’i tanıdım tanıyalı bu formayı bilirim. Bizim takımlarımızın aksine sevdiÄŸiniz oyuncu takımdan ayrılır endiÅŸesiyle isim yazdırmadığınız formanız seneye eskimez; grisi, açık mavisi ve benzerleri çıkmaz. Ä°lk senenizde o meÅŸhur formayla saha çıkarsınız, ligde o formayla Aberdeen’e 10 gol atarsınız, o formayla ÅŸampiyon olursunuz, o formayla UEFA kupasında Bayern Munich’e karşı final oynarsınız, o formayla Ä°skoçya kupasını kazanırsınız. Oyuncularınız ellerinden geleni, hatta fazlasını yaparlar. Gecenin bir yarısı ertesi gün okul olduÄŸunu bile bile boÅŸ, kanlı gözlerle ekrana bakarken J. Vennegoor of Hesselink 30. golünü atar, sizi mutlu eder. Nakamura ise çubuklu formasının hakkını frikik golleriyle verir, klas gollerden biri yılın golü seçilir Ä°statistiklerde takımınızın adı sadece yılın golüyle geçmez elbette. 11 kiÅŸilik yılın takımında 8 oyuncunuz vardır, ligin en iyi üç futbolcusu sizin takımınızdadır, Artık rakipler sizle maç yaptıklarında yenilmemek adına maçlara defansif mantaliteyle baÅŸlarlar. Böyle bir sezon sonunda kaçınılmaz olarak yılın teknik direktörü olursunuz. Takımınıza son bir kez bakıp yeni sezona kadar tatile çıkarsınız ama tatil bitmeden çubuklu formanın hakkını verecek yeni oyuncuları düşünmeye baÅŸlamışsınızdır bile…”

10 maçta 107 gol yiyen takımın teknik direktörü:

azının başında belirtmemde fayda var, hepimizin bildiÄŸi gibi Football Manager her sene farklı yeniliklerle karşımıza çıkan bir seri oyunu olduÄŸu için her ÅŸeyi en ince ayrıntısına kadar anlatmak yerine FM 2008′in bize getirdiÄŸi yenilikleri incelemeye karar verdim. Dilerseniz yavaÅŸ yavaÅŸ bu sezondaki artıları ve eksileri ele almaya baÅŸlayalım…

İşte meşhur çubuklu forma

“Futbol oyunu 3 ihtimalli bir oyun; yenmek, beraberlik veya maÄŸlubiyet…”

Bu sene karşımıza çıkan yeniliklerin ilki oyunun eskiye nazaran hızlanmış olması. Birçok lig ile birlikte oyuncu veritabanımız geniş olmasına rağmen hız kesmeden ve enteraktif bir şekilde oyunumuza devam edebiliyoruz. Her ne kadar hızımız bilgisayarımızın performansıyla orantılı olsa da, ortalama yahut ortalamanın altındaki bir bilgisayarla bile oyunun başında saatler geçirmek mümkün. Anlayacağınız eskiden olduğu gibi bir yandan oyunumuzu oynayıp bir yandan kitabınızı okumak artık mümkün değil(Tabii benim gibi deneme amacıyla 30 küsur ülkeden 30 küsur lig açarsanız evdeki ansiklopedileri bile bitirmeniz mümkün, orası ayrı). Vaat edilenlerden bir diğeri olan yeni arayüzün kullanımı ise oldukça rahat. İlk bakışta yabancılık çekmemize rağmen çok kısa bir zaman dilimi içerisinde adapte olmamak için hiçbir neden yok. Tüm bu yeniliklere ek olarak 2D maç ekranındaki maç öncesi ve sonrası konuşmalar da geliştirilmiş, maçla ve maçın adamıyla ilgili tahminler eklenmiş. Takımlar ve oyuncular için günün önemli olaylarını görebilmemiz sağlanmış. (Şu oyuncunun 200. lig maçı gibi.) Maç motoru için gerçek hayattaki menajerlerden destek alınması bile başlı başına takdir edilebilecek bir gelişme.

Geride bıraktığımız yaz boyunca üçlemenin son filmi, beraberinde gelen oyunu, ÅŸapkası, kalemi, sırt çantası, çarÅŸaf yorgan takımı derken en çok hafızalarımızda yer eden kahraman herhalde Örümcek Adam olmuÅŸtur. Hepimiz yeni bir Örümcek Adam oyunu için artık zamanın geldine karar vermiÅŸtik ki(!) saÄŸolsun Marvel bizleri daha fazla bekletmemiÅŸ ve Friend or Foe’yu kafamıza atmış.

Ä°lk giriÅŸ demosunda göreceÄŸiniz üzere gayet uydurmasyon ve kliÅŸe bir hikayeyle Örümcek Adam’ın artık amca oÄŸlu olduÄŸu düşmanları (Doc Oc., Scorpion, Venom, Sandman vs..) bilinmeyen bir güç tarafından kaçırılır ve ortam ÅŸenlenir. Marvel 90′ların ortalarında kendi çizgiromanlarındaki iyi ve kötü karakterleri daha büyük bir kötülüğe karşı ittifak yaptırma kliÅŸesini önümüze konan bu oyunda fazlasıyla kullanmış.

Spider Pig

Intronun bitimiyle soluÄŸu dünyayı bu yeni tehlikeden kurtamaya çalışan S.H.I.E.L.D’in ana gemisinde alıyoruz ve burada menü ÅŸeklinde dizayn edilmiÅŸ bir ana güverte bizleri bekliyor. Burada bölüm atladıkça yenileri eklenen, her bölüm boyunca sırt sırta dövüşeceÄŸiniz yan karakteri seçebildiÄŸiniz gibi hem kendiniz hemde yan karakter için yeni yetenek ve güçler satın alabiliyoruz. Satın almak deyince tabii ortada bir para biriminin bulunması gerekli ki bu da oyun boyunca düşmanlarımızdan ve saÄŸda solda kırıp döktüğümüz nesnelerden çıkan markalar. Kırıp döktüğünüz nesnelerden markaların yanı sıra oyun esnasında kullanabildiÄŸiniz özel güçler kazandıran kristaller de çıkmakta. Aynı ÅŸekilde bu kristalleri ana menüde marka karışılığı almanız da mümkün. Menüyle ilgili bir diÄŸer ÅŸey ise bölüm boyunca açtığınız ve temizlediÄŸiniz gizli odaların arena olarak versus modunda seçilebilir olması. Versus modu demiÅŸken oyunu iki kiÅŸi aynı makinede oynanabilmekteyiz. Yani bir oyuncu Örümcek Adam’ı yönlendirirken diÄŸer oyuncu seçilen yan karakteri oynama ÅŸansına sahip. Aynı ÅŸekilde tek tabanca takılırken de TAB tuÅŸuna basılı tutarak yan karakterlere geçiÅŸ yapabilme ÅŸansınız var. Ancak malesef yan karakterlerin komboları ve özel hareketleri Örümcek Adam kadar zengin olmadığından bu karakteri oynayan kiÅŸi için bir monotonluk söz konusu. Çoklu oyuncu desteÄŸi arcade mantığıyla çalışıyor yani internet veya herhangi bir aÄŸ üzerinden farklı oyuncularla oynama ÅŸansınız yok.

Oynanışıyla Marvel Ultimate Alliance’la oldukça benzerlik gösteren oyunumuzun zorluk derecesi de bir hayli kolay olmuÅŸ. Bunu söylerken oyunun hedef kitlesini göz ardı ettiÄŸimi sanmayın. Oniki yaşındaki minik bir dost için bile herÅŸey süt liman. Tek yapmanız gereken iki üç tuÅŸa sürekli ve rastgele basıp ekranda olup biteni izlemek. Ä°zlemek derken kontrollerin böyle basit olmasının aksine kombolardaki ve özel hareketlerdeki animasyonlar çok estetik ve keyif verici. Yani bir makro programı kurup devamlı düğmelere basmasını saÄŸlarsanız oyunu baÅŸtan sona Örümcek Adam’ın mini bir filmini izler gibi takılabilirsiniz. Oynamaktan daha az sıkıcı olacağına bahse girerim.

Polonyalı yazar Andrzej Sapkowski, The Witcher serisini (Polonyaca da: Wiedźmin) yarattığında, gerek kendi ülkesinde, gerekse dünya çapında bu kadar ses getireceÄŸini sanırım tahmin bile edemezdi. Piyasaya çıktığı tarihten günümüze kadar gerek romanları, gerekse filmleri ve çizgi kitapları ile kendine has bir hayran kitlesi oluÅŸturan The Witcher, çok geçmeden sanal ortamda da kendine yer edinmek için hamlesini yaptı. CD Projekt adındaki yine Poloyalı oyun yapım ÅŸirketi, bu proje üstünde çalıştığını geçtiÄŸimiz senelerde duyurmuÅŸ, en son yapılan E3 fuarında da kendilerinden bir hayli söz ettirmiÅŸlerdi. Kendi alanlarında bu güne kadar sadece yabancı yapımları kendi dillerine çevirme iÅŸleri ile uÄŸraÅŸan bir yapımcı için ‘ilk’ denebilecek bir giriÅŸimdi bu aslında. Özellikle yapımın bir RPG olması ve hikayenin hiç de azımsanmayacak bir temele dayanması, beklentilerin bir hayli yüksek olmasının yanında ister istemez insanlara ‘acaba?’ sorusunu da sorduruyordu. Tüm bu kararsızlıkların bitiÅŸ nedeni, yani oyunun piyasaya çıkışı ise geçtiÄŸimiz günlerde gerçekleÅŸti. Uzun ve çileli bir bekleyiÅŸin ardından gelen bu güzel haber ile birlikte biz de oyunu edindik ve detaylı olarak incelemeye koyulduk. Bakalım elimizde neler var.

…Hatırlayamıyorum

GeçmiÅŸi olmayan bir adamı yönlendiriyoruz oyun boyunca. Geralt, Beyaz Kurt, aslında insan � elf � yaratık üçlüsü arasında sıkışmış biri. GeçirdiÄŸi ama hatırlayamadığı kaza sonucundaki ölümü ve elinde barındırdığı insan üstü güçleri, yarım bıraktığı ‘gezici yaratık avcılığına’ kaldığı yerden devam etmesini saÄŸlıyor. Tabi ki sahip olduÄŸu yeteneklerin bilincinde olan Gerald, bize hiçbir oyunda sunulmamış bir çeÅŸitlilik sunuyor. Bir rol yapma oyununun temel taşı olan karakter geliÅŸimi sistemi, The Witcher’da daha once sadece birkaç oyunda görebileceÄŸiniz bir yapıya sahip. İçinde barındırdığı seviye geliÅŸim süreci boyunca oyuncuya sunduÄŸu alternatiflerin haddi hesabı yok diyebilirim. Detaya inmek gerekirse. Geralt’ın sahip olduÄŸu büyüler ‘Sign’(iÅŸaret) adı altında geçiyor. Tüm oyun boyunca 5 adet iÅŸaret elde etme ve bunları kazandığımız seviye puanları ile istediÄŸimiz gibi geliÅŸtirme imkanımız var. Genelde saldırı amaçlı kullanılan bu iÅŸaretler, silah kullanımında eksik kaldığımız anlarda baÅŸvurduÄŸumuz ilk tercih durumunda. Düşmanı geçici olarak etkisiz hale getirme, hasar verme veya yere düşürme gibi amaçları üstlenen iÅŸaretlerin isimleri ise: Aard, Igni, Quen, Axii ve Yrden. Hepsinin kendi içinde bir geliÅŸim aÄŸacı ve kullanım alanı bulunduÄŸu düşünürlürse, ne demek istediÄŸimi daha iyi anlarsanız. Tüm bu iÅŸaretlerin yanı sıra her RPG’nin olmazsa olmazı dayanıklılık, bilgelik, çeviklik ve can olarak 4 adet geliÅŸim bölümü daha var. Bunların geliÅŸimi adlarından da anlaşılabileceÄŸi gibi karakterimizin daha güçlü olmasını, saldırı ve savunmada daha seri ya da büyü güçlerini kullanım süresini arttırma gibi imkanlar saÄŸlıyor. Arzu ettiÄŸimiz karakteri istediÄŸimiz gibi yaratmak tamamen bizim elimizde.

BaÅŸka bir oyun olsaydı, büyük ihtimalle farklı ÅŸeylerden bahsederdim ama The Witcher’da daha da derinlere inmemiz gerekiyor. Tüm bu iÅŸaretler ve temel geliÅŸim özelliklerimizin yanında daha önce hiçbir oyunda kullanılmamış bir dövüş sistemi ile karşı karşıyayız. Hepinizin bildiÄŸi gibi gerek aksiyon, gerekse rol yapma oyunlarında kullanılan sistem ya gerçek zamanlı ya da hamlelerin bizim tarafımızdan emir verilmesi ve sırası ile uygulanması sonucuna dayalıdır. The Witcher ise bu iki türün arasında kalmış ama ikisinden de iyi iÅŸ çıkarmış. Karakterimize saldır komutunu verdiÄŸimizde, seçtiÄŸimiz dövüş çeÅŸidine göre hamlesini yapıyor ve belli bir periyot boyunca devam ediyor. Bu sırada daha fazla vurması için tıklamamızın hiçbir anlamı yok. Geralt tarafından yapılan saldırının bitmesi ile birlikte, ikinci kez seçtiÄŸimiz dövüş stilinde saldırması için emir veriyor ve bekliyoruz. Karşımızdakini alt edemezsek eÄŸer üçüncü kez aynı taktiÄŸi tekrarlıyoruz. KarşılaÅŸtığımız saldırı aralarındaki zamanlamamız ise bizim kazanıp ya da kaybetmemizde önemli rol oynuyor. Savunmanın bizim kontrolümüzde olmadığı bir oyunda, zamanında saldırı emri vermemiz, karakterimizin üst üste her defasına daha güçlü hasar veren kombolar yapmasını ve yetenekli isek bitirici bir vuruÅŸu yapmasına olanak saÄŸlıyor. Oyun süresinde bize sunulan 3 adet dövüş stilimiz var. �Strong, Fast ve Group� olarak adlandırılan bu skilleri güçlü, hızlı ve grup saldırı olarak çevirebiliriz. Güçlü saldırı çeÅŸidi genel olarak hantal ama verdiÄŸi hasar açısından güçlü olan düşmanlar için. Hızlı dövüş çeÅŸidi ise güçlü vuruÅŸlardan çok seri ama daha az hasar vermemiz gerektiÄŸi zamanlar için birebir. Grup özelliÄŸi ise etrafımızı saran birden fazla düşman veya yaratığa aynı anda hasar vermemiz gerektiÄŸinde seçilmesi zorunlu bir özellik. Tüm bu deÄŸiÅŸimlerin sadece sözde deÄŸil, gerek iÅŸlevsel gerkse görsel olarak (Geralt’ın kılıcı tutuÅŸu bile deÄŸiÅŸiyor) fark yarattığını belirteyim. Canınızın yanlış bir seçim sonucunda ne kadar hızlı azaldığını gördüğünüzde ne demek istediÄŸimi daha iyi anlayacaksınız. Tabi ki yukarıda bahsettiÄŸim karakter geliÅŸimi içerisine bu 3 skili de ekleyelim. Ä°stediÄŸinizi, istediÄŸiniz gibi bir üst seviyeye taşımakta özgürsünüz.

Zamanı durdurmak, yavaÅŸlatmak ya da geri almak. Ä°nsanoÄŸlunun en büyük hayallerinden birkaçı hiç şüphesiz. Kimine göre ilaç, kimine göre kaçınılmaz sona dur durak bilmeyen bir nehirdir zaman… Kimine göre ise çözülmesi gereken bir problem belki de, örneÄŸin Albert Einstein’a.

Einstein zamanın göreceli bir kavram olduÄŸunu ortaya koymuÅŸ, ve maddelerin hızlarına baÄŸlı olarak deÄŸiÅŸebileceÄŸini öne sürmüştü. Einstein’a göre maddeler ışık hızlarına yaklaÅŸtıkça zaman yavaÅŸlar, ışık hızında zaman durur ve ışık hızı geçildiÄŸinde ise tersine akar. Mümkün mü sizce? Åžu an için deÄŸil, ama Einstein yaÅŸasaydı belki de mümkün olacaktı. Çünkü son yıllarda yapılan deneyler, zamanın hıza baÄŸlı olarak yavaÅŸlayabildiÄŸini açıkça ortaya koydu. Ancak Timeshift’i oynayanların bunlara kafa yormasına gerek yok, biz zamanla istediÄŸimiz gibi oynayabiliyoruz nasılsa.

Korkuyordum… Tekrar ertelenirsin diye.

Zamanla ilgili problemi olan sadece Einstein deÄŸil. Oyunun yapımcılarının da problemi olduÄŸu açık. Timeshift’in ilk açıklanan çıkış tarihi 2005′in sonbaharı idi. Evet, oyun tam iki yıl ertelendi, iki yayıncı deÄŸiÅŸtirdi, iki kez oynanabilir demosu yayınlandı ve hangi platformlarda çıkacağı bir türlü kesinlik kazanamadı. Ana karakter bile deÄŸiÅŸtirildi. Neredeyse böyle bir oyun olduÄŸunu bile unutmuÅŸtuk. Hemen aklıma Duke Nukem Forever geldi. Gözlerim doldu, pencerenin karşısına geçip yaÄŸan yaÄŸmuru izledim. Neyse ki elimdesin ÅŸu an, çok beklemiÅŸtim bebeÄŸim.

Oyunda emekli bir albay olan Michael Swift’i kontrol ediyoruz. Beta Suit adı verilen zamanda bazı deÄŸiÅŸiklikler yapmaya izin veren, omurilikten kullanan kiÅŸiye baÄŸlanarak akıl ile kontrol edilen, zırhı (ya da sizin saÄŸlınızı) yenileyebilen teknoloji harikası giysimizi alıp önümüze geleni öldürüyoruz. Çünkü onlar gelip bizim laboratuarımızı bastılar. Daha test aÅŸamasında olan ucube giysimizi kullanmak zorunda kaldık. Dr. Krone, S.S.A.M ya da AI gibi isimlerden bahsetmeye gerek bile yok. Oyunun senaryosu tam bir fiyasko. Ne bir sürükleyicilik, ne bir kurgu ne de baÅŸka bir ÅŸey. Olmamış!

Oyunun ana teması giysimiz ve onun mükemmel özellikleri üzerine kurulmuş ki bunların en önemlileri: zamanı geri alabilmek, durdurabilmek ve yavaşlatabilmek. Daha önceden F.E.A.R., Max Payne ve hatta Prince of Persia gibi oyunlardan böyle şeylere aşinaydık. Ancak bu kez durum biraz daha farklı, daha eğlenceli. Çünkü bölüm tasarımları bu özellikleri sürekli kullanmanızı sağlamak amacıyla tasarlanmış ve bunda gerçekten başarılı olunmuş. Gücümüz oldukça az olmasına rağmen düşmanlar kalabalık gruplar halinde yerleştirilmiş. Böylece zamanı yavaşlatmak ya da durdurmak zorunlu kılınmış. Etrafta sağlık ya da cephane aramaya hiçbir zaman ihtiyaç duymuyoruz. Çünkü çatışmadan uzak bir köşeye sindiğimizde, özel giysimiz sayesinde sağlığımız (zırh) yenileniyor. Tüm bu nedenlerden ötürü tempo düşmüyor, çatışmalar uzadıkça uzuyor. Yani eğlence fora!

Zamanı durdurmak ise işin en eğlenceli kısmı. Bunu Shift-F ile yapıyorsunuz. Zaman durduğunda düşmanlara ateş ettiğinizde etki etmiyor, ancak akmaya başladığında hepsi aynı anda yere yığılıyor. Oyun boyunca sürekli zamanı durdurup, pompalı ile (ShatterGun) düşmanları avlayıp sonra zamanı ilerletip ölmelerini seyrettim. Yine zamanı durdurma özelliğini kullanarak çözülebilen bulmacalar ile sıkça karşılaşacaksınız. Fazla zekice hazırlandıklarını söyleyemem, ama oyuna farklı bir tat kattıkları kesin.

Zamanı geri alma özelliğini ise (Shift-C) oyun boyunca pek kullanmadım. Sadece düşmanların attıkları ve üzerimize yapışan bombalardan kurtulmak için kullandım. Ya da buna benzer şekilde birden kenara çekilip kurtulmamız gereken bazı durumlarda kullanabilirsiniz. Eğer öldüğümüzde zamanı geri alabilseydik sıkça kullanabilirdik ama bu mümkün değil. Oyun multi-platform olarak çıkmasına rağmen istediğimiz zaman kayıt yapabiliyoruz. Bu yüzden rahatça ölebiliriz, keyfimiz bilir.

Clive Barker’ın ismini ilk olarak 1987 yılında çektiÄŸi Hellraiser filmi ile duymuÅŸtum. Tabi filmi çıkış tarihinden bayağı bir süre sonra izlemiÅŸtim (yaklaşık 5 sene sonra). Film beni oldukça etkilemiÅŸti hatta korku filmlerini sevmeyen ben, bu filmden sonra korku filmi hastasına dönüşmüştüm. O zamandan beri korku filmlerini oldukça severim (bu arada şöyle kaliteli korku filmleri yapılmıyor artık günümüzde). Clive Barker’ı tanımayanlar için biraz kendisinden bahsedeyim. Ãœlkemizde pek bilinmese de Cliver Barker dünyanın en tanınmış korku fantezi yazarlarından birisi olarak anılıyor. Yazdığı kitaplar oldukça ilgi çekiyor ve yok satıyor. EÄŸer siz de fantezi korku romanlarından hoÅŸlanıyorsanız Clive Barker’ın kitaplarına bakmanızda fayda var. Clive Barker, romanlarını anlatış tarzıyla diÄŸer korku yazarlarından ayrılıyor, romanlarında geçen olayları en ince ayrıntısına kadar anlatması sizi tamamen hikayenin içine sokuyor. Clive Barker’ın oyun dünyasına giriÅŸi ise 2001 yılında oldu. Electronic Arts etiketiyle piyasaya sürülen Undying, korku oyunlarının çıtasını bir hayli yükseltti. Undying kimilerine göre ÅŸu ana kadar piyasaya sürülen en korkutucu oyundur ve tam bir klasiktir. EÄŸer Undying’i oynamadıysanız bir yerden bulup mutlaka oynayın. Her ne kadar oyun oldukça baÅŸarılı (birçok siteden ve dergiden oldukça yüksek puanlar almıştı) olsa da pek satılmadı (hala umutsuzca oyunun devamını bekler dururum). Ancak Clive Barker pes etmedi ve 2005 yılında Demonik adlı korku oyununu hazırladığını duyurdu. Ancak oyunun dağıtımcı firması Majesco�nun mali sıkıntılar içinde olması nedeniyle oyun 2006 yılında iptal edildi. Demonik’ten sonra Clive Barker, 2006 yılında Jericho projesi ile karşımıza çıktı. Yaklaşık bir buçuk sene süren geliÅŸtirilme aÅŸamasından sonra Jericho nihayet raflardaki yerini aldı. Oyunun yapımını ise 2004 yapımı Scrapland oyunu ile tanıdığımız Mercury Steam üstlendi. Oyun dünyasında Undying’den bu yana göremediÄŸimiz Clive Barker tekrar karşımızda, peki Jericho usta yazarımızın bir önceki oyunu Undying’in yanına yaklaÅŸabilmiÅŸ mi, gelin hep birlikte bakalım.
Undying’den Sonra Clive Barker Tekrar Karşımızda

Clive Barker’s Jericho’yu bilgisayarıma kurarken aklımda hep Undying vardı. O oyunu oynadığım zamanlar aklıma geliyordu ve ne kadar korkarak oynadığımı hatırlıyordum. Hatta oyunu korkudan gündüzleri oynardım, o halimle bile oyun beni korkutmayı baÅŸarırdı. Jericho nihayet bilgisayarıma kuruldu ve hemen oyuna girip oynamaya baÅŸladım, izlenimlerimi size anlatmadan önce isterseniz kısaca oyunun konusu hakkında size bilgi vereyim. Jericho’nun konusu aslında bir hayli ilginç. Tanrı’nın Adem ile Havva’dan önce yarattığı herhangi bir cinsiyete sahip olmayan The Firstborn, hapsedildiÄŸi Sümer ÅŸehiri Al-Khali’den kaçmak ister. Firsborn kaçmayı yedi kez dener her denemesinde de dünyadan bir kısım yerleri kendi bulunduÄŸu yere taşır. Oyunda bizim görevimiz ise üstün büyü yeteneklerine sahip Jericho ekibini yöneterek binlerce Cehennem zebanisini öldürerek Firstborn’a ulaÅŸmak, onun kaçmasını engellemek ve son olarak ise onu ait olduÄŸu yere yollamak (hikaye dediÄŸim gibi hayli ilginç olsa da oldukça havada kalıyor, oyun boyunca hikayenin içerisine giremeden sadece önünüze gelenleri vurmaya çalışıyorsunuz). Bu göründüğü kadar olmayacak, buna emin olabilirsiniz (ne demek istediÄŸimi yazıyı okuyunca rahatlıkla anlayacaksınız). Hikayenin ilerleyiÅŸini daha fazla anlatmak istemiyorum oyundan alacağınız zevk azalmasın diye ancak bir noktayı söylemem lazım, oyunun baÅŸlarında takım kaptanınız Devin Ross ölüyor ama ruhu takım arkadaÅŸlarının içinde dolaşıyor ve onları yönetip onlara özel yetenekler kazandırıyor. Ayrıca takım arkadaÅŸlarınız arasında kimi yönetebileceÄŸinizi seçebiliyorsunuz (yani aslında siz oyun boyunca Ross olarak oynuyorsunuz, en azından onun ruhu ile tüm takımı yönetiyorsunuz). Oyun boyunca Jericho ekibinin tüm askerlerini yöneteceksiniz, bu karakterlerden bazıları ile oyunu oynamak oldukça zevkliyken bazıları ile oynamak ise tam bir iÅŸkence olabiliyor. YönetebildiÄŸiniz karakterleri de kısaca sizlere tanıtayım.